Jeremi ma półtora roku, marudzi, bo jest śpiący.

-Dzieciaki, wyskakujcie z wanny, szorujcie zęby i do łóżeczek, jak uśpię Jermaka przyjdę was pocałować na dobranoc.

No tak… ostatnie dni ciągle mnie tu nie ma, biegam gdzieś, pracuję intensywnie. Jeremi moje „nie-bycie” nadrabia wieczornym i nocnym przyssaniem.Ciamka mleko,  łapką cały czas sprawdza czy jestem. Śpij, już śpij mój malutki

[…] W ten sposób śmierć zabiera nas z powrotem do praźródła, z którego życie wypływa i do którego powraca.

Praźródło trwa dla nas tak długo, jak długo żyjemy. W nim ma ostoję wszystko, co jest dla nas w życiu możliwe i  co się w naszym życiu dzieje, a co potem przemija. Kto na powrót zanurza się w praźródle, ten niczego nie może stracić. Kto żyje dłużej niż inni, ten nie odnosi większej korzyści. Tak więc ten, kto żyje zakorzeniony jest w praźródle, jest jednią z początkiem i z końcem. Tworzy tę jednię z tymi, którzy byli, z tymi, którzy są, i z tymi, którzy przyjdą. Rzeczy minione i przyszłe skupiają się w jego życiu, tak jak spoczywają i trwają skupione w praźródle.

Z sympatią patrzę na rozmaite święta.

Nawet jeśli rozbawiają czy żenują przywołując na pamięć goździk i rajstopy – i tak je lubię. Za to, że pozwalają się zatrzymać i popatrzeć wyraźniej.

Święto Kobiet.

Ja jestem kobietą.

My jesteśmy kobietami – mówię do innych kobiet.

Dobrze jest ugościć się we własnej kobiecości. Poczuć się w niej jak w przyjaznym, przestronnym domu, gdzie lekko się oddycha, z radością patrzy na to, co wokół.                                                                            

Kiedy nasza kobiecość staje się dla nas przyjazna?

Budzące się życie zachęca by brać je pełnymi garściami; wystawiać głowę do słońca, biec przed siebie po zieleniejącym lesie, cieszyć się życiem i miłością. Jak zatrzymać promienie słońca? W czym zamknąć zapach wiosny? Tulipan rozkwita i po kilku dniach zrzuca płatki.