[…] W ten sposób śmierć zabiera nas z powrotem do praźródła, z którego życie wypływa i do którego powraca.

Praźródło trwa dla nas tak długo, jak długo żyjemy. W nim ma ostoję wszystko, co jest dla nas w życiu możliwe i  co się w naszym życiu dzieje, a co potem przemija. Kto na powrót zanurza się w praźródle, ten niczego nie może stracić. Kto żyje dłużej niż inni, ten nie odnosi większej korzyści. Tak więc ten, kto żyje zakorzeniony jest w praźródle, jest jednią z początkiem i z końcem. Tworzy tę jednię z tymi, którzy byli, z tymi, którzy są, i z tymi, którzy przyjdą. Rzeczy minione i przyszłe skupiają się w jego życiu, tak jak spoczywają i trwają skupione w praźródle.

Praźródło jako początek i koniec zmusza tych, którzy swoje życie uważają za jedyne i najwyższe, by przypomnieli sobie o swoich granicach. Za pomocą losu lub choroby pokazuje te granice, nakłania nas do zastanowienia się nad praźródłem i tym, co naprawdę trwałe.

Wtedy też, nie wywołując w nas strachu, pojawia się w polu naszego widzenia śmierć. Nie patrzymy bowiem na nią, lecz na praźródło, któremu ona służy. Życie i śmierć są wówczas jednym, gdyż w obu jesteśmy w takim samym stopniu w harmonii z tym, co pozostaje.

Dlatego życie w obliczu śmierci jest życiem w obliczu rozstania. Jednak rozstanie nie jest stratą, lecz antycypacją nadchodzącej pełni. I warunkiem zaistnienia przyszłości. Moglibyśmy też powiedzieć, że życie prowadzi nas z powrotem do śmierci. Wszystko jest tutaj tym samym.

To rozstanie udaje się wtedy, gdy całość – życie i śmierć, przychodzenie i odchodzenie, przemijanie i trwanie – będzie jak hymn pochwalny.

Bert Hellinger , „ODCHODZIMY SPEŁNIENI, o miłości i śmierci”

Tłum. Zenon Mazurczak

Wyd. Czarna Owca 2009 , str. 145 - 146

 Poniżej myśli Berta Hellingera wybrane i tłumaczone przez Annę Choińską tłumaczkę B. Hellingera oraz innych niemieckojęzycznych terapeutów hellingerowskich.

Życie i cierpienie  należą do siebie, tak jak życie i śmierć. Są nierozłączne. W cierpieniu spotykamy śmierć w tu i teraz. Tak jak rozkwitanie i więdnięcie, tak samo cierpienie składa się na spełnione życie.

            Życie rozwija się powoli w obliczu śmierci, a śmierć, mimo że bez ustanku jest blisko, ustępuje miejsca życiu, gdyż mu służy. Tak samo też jest z cierpieniem. Zagraża nam, pochwyca nas i ustępuje. Pokonujemy je, a co zadziwiające, wyłaniamy się z niego silniejsi do życia. 

Cierpienie powoduje, że stajemy się uważniejsi, ostrożniejsi, dobrotliwi i bardziej ludzcy względem innych. Budzi w nas też szczególną siłę, zarówno fizyczną, jak i duchową.  Przynosi za sobą wiedzę i wglądy. 

Niektórzy trzymają się cierpienia z całych sił. Wtedy staje się ono jak odmowa życia. Jak modlitwa bez własnego działania. Takie cierpienie przeistacza się we wroga życia. Zamiast nieść za sobą dojrzewanie i wzrost,  każe się nam kurczyć i maleć.

Cierpienie w służbie życiu wymaga, abyśmy stawili mu czoła, pokonali je i wzmocnieni zwrócili się ku życiu.