O:ustawienia-jakie niebezpieczenstwa? - 2007/08/14 20:23
Witaj Doris,
Pytanie o niebezpieczeństwa jakie niosą ze sobą ustawienia hellingerowskie jest dla mnie tematem istotnym. Poniżej kilka moch refleksji.
Każda metoda pracy z człowiekiem; niezależnie czy bazuje na pracy z ciałem, emocjami, myślami, czy wszystkim tym naraz, a tym bardziej jeśli dotyka sfery duchowej człowieka – jest potencjalnie niebezpieczna. Niebezpieczeństwa wynikają ze specyfiki danej metody oraz z osoby metodę stosującej (jej motywacji, świadomych i nieświadomych potrzeb itp.)
Co do osoby terapeuty - temat to oddzielny, tu tylko kilka refleksji na ten temat. Szwanku możemy doznać zarówno ze strony psychoanalityka, behawiorysty czy uzdrowiciela duchowego. Żadna profesja czy certyfikaty nie są tu gwarantem bezpieczeństwa. Gwarancji 100% zresztą być nie może, bo gdy „oddajemy się w czyjeś ręce” – ryzykujemy zawsze. Nie ma relacji bez ryzyka. By je zmniejszyć możemy tylko użyć zdrowej intuicji (choć gdyśmy pogubieni i smętni, to i ona może nas zwodzić na manowce… ) i poszukać osoby spełniającej pewne kryteria. Niektóre z nich to: poddawanie się superwizji (w pewnych sytuacjach robią to nawet najwięksi), czyli uznanie terapeuty, że nie jest omnipotentny. Kolejne to szacunek dla klienta, uznanie jego ograniczeń i coś co nazwałabym „powściągliwością terapeutyczną” – gdy ktoś przejawia misję zmiany innych i ma poczucie, że li tylko jego sposób jest słuszny i jedyny – szczerze proponuję odwrót. Chyba, że mamy potrzebę oparcia jakie znajduje mucha w pajęczynie. Proponuję też sporą ostrożność wobec osób nadmiernie często używających określenia „energia miłości”; nie chcę wnikać teraz w szczegóły, ale to rada szczera i konkretna. Podobnie wobec tych, którzy za swe usługi „nic nie chcą”; poza wyjątkami osób świętych znaczy to, że chcą dużo, i nawet nie spodziewamy się kiedy i co sobie wezmą. To takie swobodne refleksje na temat terapeutów wszelakich.
Teraz kilka moich przemyśleń i prze-czuć (czyli com sama odczuła) dotyczących samej metody ustawień i możliwych tu zagrożeń.
Ustawienia są metodą i doświadczeniem zwykle fascynującym. Każda technika, która porusza się na granicy bliżej nieokreślonej rzeczywistości - bo czyż pole morfogenetyczne czy jak je inaczej zwać nie wykracza poza naszą sensoryczną rzeczywistość? - niewątpliwie wciąga… Odmęt jest nieznany, nurkowie z nas rozmaici. Jedni przeszli ostre szkolenie – jak Ci, co nurkują w trudnych i mało wdzięcznych polskich akwenach. A są i tacy, co po weekendowym kursie nurkowania np. w Egipcie gdzie morze płytkie, a widoki urocze, wskakują do rodzimego jeziora i nie mając wyczucia niebezpieczeństwa spuszczają się ochoczo na 20 m. Każdy nurek wie, że nie sztuka się spuścić w głąb, sztuka robić to mądrze, tak, by potem móc wypłynąć na powierzchnię…
Ustawienia wymagają niezwykle trudnej sztuki poruszania się na krawędzi zawierającej w sobie paradoksy. Z jednej strony by proces ustawienia działał, trzeba mu się poniekąd ”oddać” i za wiele nie kombinować rozumem, a z drugiej strony moim zdaniem trzeba zachować niezwykle czujne myślenie i uważność. Uważność jaką ma nurek, którego życie zależy od znajomości zasad bezpiecznego nurkowania. Tu nie ma żartów. Można utonąć.
Jak ze wszystkim co fascynujące – czasem warto sobie zadać pytanie „czy mogę to po prostu zostawić i się tym nie zajmować?”.
Myślę, że dla osób, które mają kłopot z rozróżnieniem rzeczywistości na zewnątrz, od ich świata wewnętrznego ustawienia mogą być szczególne niebezpieczne. Gdy się w nie zaangażują życie może stać się dla nich jednym wielkim ustawieniem, a ustawienia jedynym prawdziwym życiem. Tu już sam Bert Hellinger nie pomoże. Z takiej opresji uratować może tylko tona dziennie obieranych ziemniaków.
Jest też inna kwestia wymagająca uważności – adekwatność ustawień wobec rzeczywistości. Ustawienia pokazują wybrany aspekt np. relacji międzyludzkich, odczuć i doświadczeń jakiejś osoby. Moim zdaniem nie dają (bo i jak?) obrazu całościowego, tylko pokazują rzeczywistość przez jakiś pryzmat. Od czego zależy ten pryzmat? Pewnie systemowo: od oczekiwań klienta, od ustawiającego terapeuty, od reprezentantów i od samego „najwyższego” pola morfogenetycznego – czyli jak wierzymy „gdzieś” zapisanej informacji. Widziałam ustawienia, gdzie „pryzmat” terapeuty był bardzo silny; są terapeuci, którzy nie spoczną póki nie pojawi się nienarodzone dziecko, u innych jest to trauma z obozu koncentracyjnego, u kolejnych klątwa rodowa… Podobnie jest z reprezentantami. Są tacy, którzy zawsze po minucie dostają drgawek, inni stoją sztywno i jest pewne, że nie będą czuli związku z pozostałymi osobami. Oczywiście, być może właśnie do ról niosących te odczucia są wybierani… Niemniej w takiej sytuacji uczestnik ustawień musi być bardzo uważny. Czy obraz pokazujący się w ustawieniu jest zawsze odzwierciedleniem rzeczywistości (tej, którą chcielibyśmy uważać za „obiektywną” )? Nie wiem. Jeśli nie jest, może być to obraz niebezpieczny, tym bardziej, że siła sugestii jest tu ogromna. Trudno też w takiej sytuacji klientowi rozróżnić; „czy to było nieadekwatne, czy też ja nie chcę spojrzeć prawdzie w oczy i się bronię?” Trzeba wtedy bardzo uważnie obserwować siebie i efekty takiego ustawienia.
A przy okazji co rozumiesz pod pojęciem "meczenie duchowe" (męczenie duchowe)?"
pozdrawiam serdecznie, Aga
Edytowany przez: agnieszka, w: 2007/08/14 20:25
Edytowany przez: agnieszka, w: 2007/08/15 18:54
Administrator wyłączył możliwość wysyłania postów przez anonimowych użytkowników.
|
forum 
