Marzec 2008

Początek marca to czas kobiet. Czas na przebudzenie, wyjście spod śniegu i rozpoznanie „kim jestem”? jaką  tego roku rozkwitam barwą? Jaki mam zapach? W jakim kierunku będę rosnąć?  

Starożytne kobiety w pierwszym tygodniu marca (miesiąca bądź męskiego, bo poświęconego Marsowi) obchodziły Matronalia – świętowały swoją kobiecość, płodność, macierzyństwo, zanosiły kwiaty do świątyni Junony.

Otwieram gazetę kobiecą: „jak pozbyć się cellulitu”, „skuteczne sposoby walki z nadwagą”. W szalony sposób, często przemocą zmieniamy nasze ciała, tak jakbyśmy chciały tym desperackim aktem odwrócić uwagę od potrzeby zmiany tego, co głębiej pod skórą. Nasza kobiecość często brnie w ślepy zaułek. Czy dotrze tu marcowe światło? Czy wystawimy twarz do słońca i usłyszymy co mówi nam natura. Szansa na twórczą energię i spełnienie leży w kontakcie z naturą i w poczuciu więzi z naszymi kobiecymi korzeniami. Idź do lasu, tańcz, połóż się na ziemi, pomyśl o swoich przodkiniach – ich radościach, płaczu, spełnieniu i tęsknotach, wyj do księżyca gdy masz na to chęć, odkryj jaka postać mieszka w głębi twojej duszy…    

Poniżej fragment z „Biegnącej z Wilkami” Clarissy Pinakoli Estés,

przekład Agnieszka Cioch, Wyd. Zysk i S-ka

…„Kiedyś z przyjaciółką odbyłyśmy spotkanie pod tytułem „Pogawędki o naszych ciałach” w formie wspólnego opowiadania historii o odkrywaniu fizycznych darów, które odziedziczyłyśmy po przodkach. Opalanga jest afroamerykańską griot, pieśniarką; jest bardzo wysoka i smukła jak cis. Ja jestem krzepką i przysadzistą una Mexicana o ciele raczej obfitym. Opalanga w dzieciństwie była obiektem kpin, nie tylko z powodu wysokiego wzrostu, ale także szczerby pomiędzy przednimi zębami, która rzekomo miała świadczyć o jej skłonności do kłamstwa. Mnie zaś wmawiano, że moja sylwetka i tusza dowodzą niezbicie, że jestem „gorsza” i pozbawiona hamulców.

            Podczas owego spotkania mówiłyśmy o cięgach jakie zbierałyśmy przez całe życie, ponieważ według panujących „autorytetów” nasze ciała miały za dużo tego, a za mało tamtego. Śpiewałyśmy pieśń żalu za ciałem, którym nie wolno nam było się cieszyć. Tańcząc, kołysząc się, patrzyłyśmy na siebie. Głośno myślałyśmy, że ta druga jest tak tajemnicza w swej urodzie, tak nieskończenie piękna, że któżby mógł twierdzić inaczej.

Jakże byłam zdumiona dowiedziawszy się od Opalangi, że już jako dorosła osoba pojechała do Gambii w Afryce Zachodniej i odnalazła swoich przodków, w których plemieniu – o dziwo! – roiło się od ludzi ze szczerbą między zębami, wysokich i smukłych. Ta szczerba, jak jej wyjaśnili, nazywa się Sakaya Yallah (boża szczelina) i jest uważana za oznakę wielkiej mądrości.   

Jakże zdumiona była Opalanga dowiedziawszy się ode mnie, że już jako dorosła osoba wybrałam się na Przesmyk Tehuantepec w Meksyku i odnalazłam moich przodków, którzy  -o dziwo! – w swoim plemieniu mieli same tęgie, silne, zalotne kobiety potężnych rozmiarów. Poklepywały mnie i poszczypywały bez żenady, zauważając, ze jestem za chuda. Może za mało jem? Może jestem chora? Muszę się lepiej starać, bo kobieta to przecież La Tierra, ma być okrągła jak ziemia, bo ziemia tak wiele musi unieść.

            Nasze opowieści, które zaczęły się od niewesołych, przygnębiających doświadczeń, skończyły się radosnym samopotwierdzeniem. […] Nauczyłyśmy się od mądrych, wspaniałych ludzi spoza kultury naszych ojczystych Stanów Zjednoczonych na nowo cenić swoje cielesne przymioty, odrzucać obiegowe poglądy i język, który urąga tajemniczej fizycznej postaci i lekceważy kobiece ciało jako instrument poznania. […]

Kto opowiada się za jednym rodzajem piękna musi być ślepy i głuchy na bogactwo przyrody. Nie ma wszak jednego gatunku śpiewających ptaków, sosen, wilków. Nie może być identycznych dzieci, mężczyzn, kobiet. Nie może być identycznych piersi, talii, skóry…