Podstawowym założeniem koncepcji ustawień jest nasze głębokie powiązanie z rodziną; zarówno z osobami żyjącym, jak i z naszymi przodkami. 

Członków systemu; żyjących oraz ich poprzedników łączy istotna WIĘŹ. Bert Hellinger opisał kto należy do systemu rodzinnego; według niego należą tu osoby związane ze sobą więzami krwi; rodzice, rodzeństwo, dziadkowie, ale także osoby, które weszły w istotną relację z naszymi krewnymi. Wśród nich są wcześniejsi partnerzy i narzeczeni, ale także osoby, które związały się z rodziną  poprzez wspólne koleje losu. Mogą to być osoby, które wzbogaciły się kosztem naszej ważnej utraty (na przykład przejęły majątek rodziny w efekie działań wojennych, lub na odwrót - Ci, których majątek myśmy wzięli), osoby będące ofiarami działań członków naszego systemu lub ci, których ofiarami byli nasi krewni (na przykład zabójcy). Wszystkich ich łączy wspomniana więź, która wymaga, by każda z tych osób miała w całym układzie należne jej miejsce. 

Problem zaczyna się, gdy w systemie kruszy się spójność, gdy "ktoś przestaje być zauważany". Dzieję się tak, gdy osoba ma ciężki los i rodzina woli o niej zapomnieć, bo pamięć zbyt boli (na przykład ktoś ciężko chorował fizycznie lub psychicznie, zmarło wcześnie dziecko). Również wówczas, gdy z innych powodów łatwiej jest danego człowieka nie zauważać i wyrzucać poza nawias, jak to się dzieje z nieszczęśliwymi miłościami lub osobami, które wyrzadziły nam krzywdę. Niezuważany może być też członek rodziny, który znacząco wyłamał się ze stylu życia rodziny i zbyt szokował swoją odmiennością lub zrobił coś, co nie mieści się w normach danego systemu. Kiedy rodzina wyklucza kogoś ze swojego kręgu - wówczas naruszona zostaje więź rodzinna.  Pierwotną potrzebą człowieka jest przynależność do własnego systemu.

System nie toleruje luk; Hellinger opisał instancję określoną przez niego SUMIENIEM RODOWYM domagającą się rekompensaty odrzucenia jednego z członków systemu. Sumienie to jest nieświadomą siłą działającą we wnętrzu każdego z nas.  Jego dynamika powoduje, że kolejni członkowie rodziny - czyli przychodzące dzieci - nieświadomie "biorą na siebie" to, co zostało przez system odrzucone. Robią tak, ponieważ wierzą w magiczny, właściwy dzieciom sposób, że  tym aktem uratują spójność rodziny. Dochodzi wówczas do identyfikacji osoby z kimś wcześniejszym z systemu, czyli do nieświadomego "braterstwa", bliskiego związania na poziomie  całego "jestestwa  psychiczno-duchowego". Wówczas dziecko, a potem osoba dorosła ma trudność z ciszeniem się z własnego życia, ponieważ nieświadomie "żyje życiemkogoś innego". I robi to z miłości do swojej rodziny.   

W praktyce ustawień odkrywa się te bliskie, nieświadome powiązania. Z zadziwieniem klienci obserwują, że ich los jest związany z kimś, kogo czesto nawet nie znali osobiście, tylko o nim słyszeli, lub nawet w ogóle nie wiedzieli. Wykluczone osoby najczęściej objęte są rodzinnym tabu. Odkrycie, że w swoim wnętrzu, na jakimś subtelnym poziomie nasze serce jest blisko zmarłego na wojnie dziadka, rodzeństwa, które odeszło nienarodzone czy pierwszej miłości naszych rodziców ... są dla klientów zadziwiające, ale też, gdy to sobie uśwadomiają odczuwają wyraźnie ulgę. Dostrzeżenie takiego powiązania pozwala zacząć życ własnym życiem. Dzieję się tak, gdy klient po pierwsze w swoim wnętrzu spojrzy na osobę, z którą był związany, po drugie porzuci dzicięcą potrzebę "ratowania dorosłych" i "ich los zostawi przy nich".  Klient może wewnętrznie wypowiedzieć zdanie "Twój los z szacunkiem zostawiam przy tobie i patrz proszę przyjaźnie, gdy będzie mi się dobrze działo". Wówczas kończy się odpokutowywanie za innych, zadośćuczynianie lub cierpienie w czimś imieniu.

Hellinger opisał kilka dynamik powodujących dysharmonię w naszym życiu.

Opisana wyżej identyfikacja z inną osoba bliska jest mechanizmowi, w którym dziecko widząc cierpienie rodzica mówi do niego (oczywiście nieświadomie, na poziomie wczesnej, pozaracjonalne decyzji): "lepiej ja będę cierpiał niż ty". Dynamika i jej rozwizanie jes podobne jak opisany wyżej proces.

Osobiste trudności mogą według Hellingera wynikać z braku szacunku dla porządków miłości. Gdy na przykład nie szanujemy wcześniejszego partnera, nie chcemy na siebie wziąć odpowiedzialności za własne czyny, wówczas my sami nie osiągamy spokoju, a czesto nasze dzieci nieświadomie podejmują próby "zrobienia tego za nas". 

Stąd w koncepcji ustawień tak ważne jest wprowadzenie uporządkowania w relacje międzyludzkie, tak, by każdy patrzył z szacunkiem na pozostałych wokół siebie, a sam brał w pełni swój (i tylko swój! ) los w swoje ręce i czerpał radość ze swojego życia.