Patrząc na etymologię słowa pojednanie dostrzegamy, że mówi ono o „stawaniu się jednym” czyli o łączeniu tego, co było rozdzielone.

Grudzień w naturalny sposób prowadzi nas w kerunku pojednań. Być może chłód na zewnątrz sprawiał, że od stuleci ludzie po ekspansywnych ciepłych miesiącach teraz gromadzili się wspólnie, siadywali przy stole i mieli czas na refleksję… nadszedł czas by się pogodzić. Rytuał wieczerzy wigilijnej pomagał wyciągać rękę do tego, z kim było się skłóconym, puste miejsce przy wigilijnym stole zapraszało nieznanego gościa jakbyśmy mówili ”choć się nie znamy, możesz być jednym z nas”. Jesteśmy jednym z wrogiem, jesteśmy jednym z obcym, stajemy się równi... czas na pojednanie.

Wokół nas misie i serduszka, stoliki w restauracjach zajęte przez zapatrzone w siebie pary, ktoś przemyka ulicami z różą, inny zagląda z niepokojem do skrzynki pocztowej; „czy jestem dla kogoś atrakcyjny”?  Atmosfera wokół słowa miłość zagęszcza się w oczekiwaniach, wymaganiach, drżeniach radości i smutkach zawodu…

Koncepcja Berta Hellingera jest osnuta wokół miłości. Tej podstawowej, a zarazem potężnej z której powstaje życie, czyli miłości pomiędzy kobietą i mężczyzną. Miłości w rodzinie. Wreszcie wokół miłości obejmującej szeroki widnokrąg, którą Bert Hellinger nazwał miłością ducha. Warto posłuchać, przyglądnąć się tym ujęciom miłości.

Przesilenie wiosenno-letnie od wieków podgrzewało krew ku miłości. Noc kupalna rozpalona do czerwoności ogniskami, rozbrzmiewająca muzyką, pełna śpiewu, pisku umykających panien, zabaw do rana, spojrzeń nawzajem namiętnych, ale i pełnych niepokoju, gdzie tym razem popłynie wianek…  Czerwiec pełen miłości.

 medytacja Berta Hellingera tłumaczona przez Anię Choińską,

balsam dla duszy przed Bożym Narodzeniem:

http://www.youtube.com/user/hellingerpolska