SZCZĘŚCIE UWIĘZIONE W RODZINNYCH HISTORIACH.
O ustawieniach Berta Hellingera.  

Szczęścia nie można złapać, chwycić i zatrzymać. Szczęście razem z losem podąża w nieustannym ruchu, a nam udaje się czasem zbliżyć do do niego, niekiedy znaleźć  wspólny rytm.   Czymkolwiek jest dla nas szczęście - zadowoleniem , harmonią czy spokojem  wewnętrznym , intuicyjnie go szukamy. Chętnie też wstępujemy na ścieżki, których drogowskazy kierują nas ku szczęściu.  Jedną z takich dróg stały się w ostatnich latach coraz popularniejsze ustawienia hellingerowskie.  Czy prowadzą nas do szczęścia? Jaką drogą? Dla kogo ta podróż?

zmiana i koło życia

Zmiana to jedyna jakość, której możemy pewni… gdy chcemy „zatrzymać czas” – zmiana boli, gdy zmagamy się z cierpieniem – przynosi ulgę, czekamy jej z utęsknieniem lub z obawą, a ona przychodzi zawsze w swoim tempie. Wiemy, że nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki; "panta rhei" rzekł ponoć Heraklit. Anna Jantar zaśpiewała „nic nie może przecież wiecznie trwać”. Wiemy, że jesteśmy w drodze.

Czy zmiana ma jakąś swoją logikę? Czy w jej nieuchwytnej naturze czegokolwiek możemy się złapać? Wiedzie nas tak zawiłymi ścieżkami, których sens niekiedy tylko udaje nam się dostrzec, zwykle z odleglejszej perspektywy czasu.

Większość z nas czuje radość widząc coraz częstsze promienie słońca, wybijające z ziemi zielone listki przypominające, że życie w przyrodzie jak co roku powraca. Czerpiemy z tych sygnałów energię, wystawiamy twarz do słońca, pozwalamy by wiosenny deszcz zmył to, co niepotrzebne, nabieramy wiatru w żagle i nowej nadziei. Są też tacy, którzy nie dostrzegają zielonej trawy, tylko brudy i śmieci wychodzace spod śniegu, perspektywa wiosennnej mobilizacji ich przeraża, a sił im raczej ubywa. Mówią wówczas, że to trudy przesilenia wiosennego. Gdy znajdzie się takie przyrodnicze wytłumaczenie łatwiej przyjąć i ogarnać to, co tak trudne do nazwania. Osobom cierpiącym na depresję trudno jest słowami wyrazić własny ból, a gdy próbują odnaleźć pocieszenie w literaturze fachowej spotykają wieżę Babel nie mniejszą niż w ich własnej duszy.

Listopadowe refleksje;

czy zmarli wpływają na nasze życie?

Można wyobrazić sobie skalę naszego powiązania z życiem i śmiercią; niech będzie to skala od -10 (śmierć) do +10 (życie). Niektórzy z nas patrzą ma życie, cieszą się nim, biorą  pełnymi garściami – ci na skali byliby w okolicach +10, inni nie mają pełnej odwagi by  czerpać z życia, żyją owszem, ale jakby „na pół gwizdka” – na naszej skali mieściliby się w okolicach +3, +4, są też tacy, którzy „stoją w rozkroku”, ich miejsce na skali byłoby w okolicach 0;  częściowo uczestniczą w życiu, ale też często odpływają  w coś rodzaju niebytu, czyniąc to w rozmaity sposób; świadomie się odcinają od świata lub nieświadomie popadają w nałogi, chorują, cierpią.  Widać też wokół nas osoby, które fizycznie żyją, natomiast duchem przebywają bliżej śmierci. Wydaje się, że pewna tendencja jest tu stała, choć oczywiście człowiek się zmienia, szczególnie gdy tego chce…

 Miłość i porządek – wrogowie czy przyjaciele?

 Miłość i porządek – czy te dwa pojęcia nie brzmią  jak ogień i woda? Miłość to poryw serca, fala uczuć, żywioł i energia. Porządek kojarzy się z zasadami, poukładaniem  i suchą sztywnością. Porządek można mieć i owszem  w szafie. Miłości w szafie się nie zamknie.

Psycholog wobec religijności.   „W stronę dobrej relacji”.

Psychologów monopol na prawdę.

 Dla psychologa pytanie o religijność jest pokusą i pożywką dla omnipotencji. Wielu psychologów komentuje wydarzenia i zjawiska od społecznych po polityczne nadając swoim słowom rangę wyroczni. Ludzie potrzebują, by ktoś im dał jasne wytłumaczenie i odpowiedzi na pytane „dlaczego”, a psycholodzy chętnie realizują to oczekiwanie.

Psychoterapia czy szamanizm?

Istnieją zjawiska, które zdają się mówić: patrz i dziw się, patrz i pytaj. Ustawienia systemowe Berta Hellingera należą do tej grupy. Jeśli ich jeszcze nie znasz i nie wiesz, czy mogą Ci się przydać, czytaj uważnie.

Każda epoka ma swój koloryt emocjonalny. W średniowieczu trudno było o okolicę wolną od opętanych przez złe duchy, pod koniec XIX wieku plon kosiła histeria i do mody należało wyginać się do tyłu w łuk lub omdlewać. Dziś mamy czasy dojmującej samotności. Żyjemy w świecie "singli", samotnych staruszków, o których zapomniała rodzina, samotnych małżonków żyjących niby razem, a jednak osobno. Staliśmy się jak drzewa bez korzeni.

Jacek Borowicz 

Z góry zastrzegam, że tytuł mojej opowieści jest nieco na wyrost. Wydaje mi się jednak, że otwiera on kolejną, być może z wielu obiektywnych względów,  trudną do częstego stosowania możliwość pracy metodą ustawień systemowych.

Jacek Borowicz 

Historia jaką opowiedział mi pewnego  dnia J.  była następująca – do pewnego czasu pojawiło się u niego obsesyjne zainteresowanie tematyką I wojny światowej.